"przepis na przetrwanie"

być jak dobrze
naoliwiona maszyna
jak wygarbowana
świetnymi manierami skóra
szczerzyć się w uśmiechu
na znak dany z zewnątrz
wewnątrz trzymać
tylko twoje
ciepło

I.

Wers powyżej kojarzy mi się tak:  ręką mężczyzny skóra

A ten: na dany znak

A końcówka:
        ciepło
        jego dziecka

Nie wiem czemu, może budzą się we mnie instynkty macierzyńskie
odziedziczone po człekopodobnych przodkach?

Pozdrawiam,
marci

Przeczytałem kilkakrotnie, a za każdym kolejnym razem czułem, jak tak
zwarta i surowa forma otwiera przede mną swoje miękkie i delikatne
wnętrze. Może być. :-)

Pozdrawiam

D.B.

Przeczytałem kilkakrotnie, a za każdym kolejnym razem czułem, jak tak
zwarta i surowa forma otwiera przede mną swoje miękkie i delikatne
wnętrze. Może być. :-)

W kontekście tego co piszesz to "może być" jest bardzo miłe ;-) Dzięki.
Pozdrawiam

I.

Marci ;-)
Jeśli jesteś w wieku pomiędzy pokwitaniem a menopauzą to doprawdy nie ma w
tym nic dziwnego.
Pozdrawiam

I.

A jeśli, to czy masz dla mnie jakąś propozycję? :)

Pozdrawiam,
marci

Iza
-----------

całkiem zgrabny wiersz

czytałam Twoją Analogię i ***(Jestem tylko pokornym ciałem),
to są wiersze z silnym akcentem na "jakobieta",
ale bez feminizowania i bez zbędnego słodkiego eciepecie,
całkiem się podobały :)

pozdrawiam
(całusy dla Kubusia i Tymka)

Anna pa,pa

dzięki :-)

dzięki :-) wycałowani i już czują się szczęśliwsi

Iza
--------

też mam dwóch, tylko nieco starszych :)

Wiersz o aniołach

najzabawniejsze są te anioły które nie mają jeszcze skrzydeł
ani nawet uzasadnienia na piśmie
tylko piąstkami wypychają kieszenie moich sukienek
- szukają w nich abecadła

-------
pozdra
Anna pa,pa

a dają się jeszcze obcałowywać ? ;-)


Moi też grzebią mi po kieszeniach, tyle że w  powszukiwaniu tic-taców.
Nałogowcy;-)

I.