Znudzeni preceptory przecierają oczy
wciskając senne brzuchy w rozpulchnioną ścianę.
I zagubionej drogi nie mogąc odnaleźć
rozdzierają wśród mroku sploty srebrnej nici.

Tak mało jest nas wokół, choć rudzieją liście.
Skupieni to na sobie, to w sobie zamknięci,
sypiamy w cichym szczęściu i pościeli czystej,
choć ciągle jeszcze majem kwitnie drzewo wiśni.

gruby

np.
wśród rozdzierają mroki w splotach srebrnej nici.

Ciekawe choć Ryzykowne ale msz można pomyśleć.

Pozdrawiam
Jarek

| ***
| Rodzimy się po cichu, drżący niczym łątki.
| W bruzdach pośród kartofli poczęci przedwcześnie,
| wzrastające paznokcie wbijając w pośpiechu

I tu jeszcze. Może:

 podrastające paznokcie wbijając w pośpiechu

no nie wiem sam bo się troszkę narrator zmienia
na współcześnie świadomego. Nie traktuj może
moich uwag zbyt poważnie :o)

miałem na myśli, ale się wycofuję z tej uwagi bo bez sensu :o)
gdzieś uciekły mi myśli w za ciężkie rejony, wybacz :o)

Pozdrawiam
Jarek

Witam ponownie!

Wiersz mi się podoba, może dlatego że go rozumiem i że kojarzy mi się z
przedwojenną jeszcze poezją polską (Kasprowicz, może Staff). Jedno i drugie
może być oczywiście bolesnym zarzutem. ;-)

Rozumiem, że wiersz jest o starzeniu się i w związku z tym marnowaniu życia,
przynajmniej w odczuciu subiektywnym. Łątka to być może jętka (znana z
utworu Konopnickiej lub innej książeczki dla dzieci jako "jednodniówka", bo
tyle tylko żyje), srebrne nici to siwe włosy (sam takie mam, przynajmniej
wyglądam poważniej). I ta dziwna pora roku, kiedy to liście już są rude, a
wiśnia nadal kwitnie (mianowicie biało, jak pościel).
Linijka
Znudzeni preceptory przecierają oczy
nie jest żadną tajemnicą, lecz zwyczajnym lapsusem.
Z kolei wers
Skupieni to na sobie, to w sobie zamknięci,
mimo pewnej niezgrabności genialny: figura poetycka z pewnością o jakiejś
nazwie, przy której mimo składni sugerującej przeciwieństwo - w
rzeczywistości synnimy...

Ogólne wrażenie lekko staroświeckie (co MI SIĘ AKURAT podoba), a poza tym
niekiedy wymuszone. Czyżby praca przy rymowaniu odrealniła trochę wiersz,
uczyniła go chropawym, jakby obrazek zza grubej, ciosanej szyby?

Pozdrawiam
Marek

***
Rodzimy się po cichu, drżący niczym łątki.
W bruzdach pośród kartofli poczęci przedwcześnie,
wzrastające paznokcie wbijając w pośpiechu
w ramiona rozedrgane sierpniowych kochanków

Znudzeni preceptory przecierają oczy
wciskając senne brzuchy w rozpulchnioną ścianę.
I zagubionej drogi nie mogąc odnaleźć
rozdzierają wśród mroku sploty srebrnej nici.

Tak mało jest nas wokół, choć rudzieją liście.
Skupieni to na sobie, to w sobie zamknięci,
sypiamy w cichym szczęściu i pościeli czystej,
choć ciągle jeszcze majem kwitnie drzewo wiśni.

gruby

Witam ponownie!

Wiersz mi się podoba, może dlatego że go rozumiem i że kojarzy mi się z
przedwojenną jeszcze poezją polską (Kasprowicz, może Staff). Jedno i drugie
może być oczywiście bolesnym zarzutem. ;-)

Rozumiem, że wiersz jest o starzeniu się i w związku z tym marnowaniu życia,
przynajmniej w odczuciu subiektywnym. Łątka to być może jętka (znana z
utworu Konopnickiej lub innej książeczki dla dzieci jako "jednodniówka", bo
tyle tylko żyje), srebrne nici to siwe włosy (sam takie mam, przynajmniej
wyglądam poważniej). I ta dziwna pora roku, kiedy to liście już są rude, a
wiśnia nadal kwitnie (mianowicie biało, jak pościel).
Linijka
Znudzeni preceptory przecierają oczy
nie jest żadną tajemnicą, lecz zwyczajnym lapsusem.
Z kolei wers
Skupieni to na sobie, to w sobie zamknięci,
mimo pewnej niezgrabności genialny: figura poetycka z pewnością o jakiejś
nazwie, przy której mimo składni sugerującej przeciwieństwo - w
rzeczywistości synnimy...

Ogólne wrażenie lekko staroświeckie (co MI SIĘ AKURAT podoba), a poza tym
niekiedy wymuszone. Czyżby praca przy rymowaniu odrealniła trochę wiersz,
uczyniła go chropawym, jakby obrazek zza grubej, ciosanej szyby?

Pozdrawiam
Marek

***
Rodzimy się po cichu, drżący niczym łątki.
W bruzdach pośród kartofli poczęci przedwcześnie,
wzrastające paznokcie wbijając w pośpiechu
w ramiona rozedrgane sierpniowych kochanków

Znudzeni preceptory przecierają oczy
wciskając senne brzuchy w rozpulchnioną ścianę.
I zagubionej drogi nie mogąc odnaleźć
rozdzierają wśród mroku sploty srebrnej nici.

Tak mało jest nas wokół, choć rudzieją liście.
Skupieni to na sobie, to w sobie zamknięci,
sypiamy w cichym szczęściu i pościeli czystej,
choć ciągle jeszcze majem kwitnie drzewo wiśni.

gruby

Użytkownik "Marek P."

I ta dziwna pora roku, kiedy to liście już są rude, a

gruby

A ostatnią zwrotkę tłumaczę sobie po swojemu: ciągle możemy jeszcze czuć się młodo (maj), choć liście już rudzieją i idzie jesień,
bo jakże może być piękna, cicha spokojna, jeśli szczęśliwa.

Piękny wiersz.

elka-one

***
Rodzimy się po cichu, drżący niczym łątki.
W bruzdach pośród kartofli poczęci przedwcześnie,
wzrastające paznokcie wbijając w pośpiechu
w ramiona rozedrgane sierpniowych kochanków

Znudzeni preceptorzy przecierają oczy
wciskając senne brzuchy w rozpulchnioną ścianę.
I zagubionej drogi nie mogąc odnaleźć
rozdzierają wśród mroku sploty srebrnej nici.

Tak mało jest nas wokół, choć rudzieją liście.
Skupieni to na sobie, to w sobie zamknięci,
sypiamy w cichym szczęściu i pościeli czystej,
choć ciągle jeszcze majem kwitnie drzewo wiśni.

gruby

Użytkownik "Marek P."

przynajmniej w odczuciu subiektywnym. Łątka to być może jętka (znana z
utworu Konopnickiej lub innej książeczki dla dzieci jako "jednodniówka",
bo
Wolałbym skojarzenia z Janem K. ;-)

No tak, skądś mi brzmiało. Kochanowski: wetkną nas w mieszek, jak to czynią
łątkom. Tj. lalkom po przedstawieniu kukiełkowym.

A przy okazji - rozmawiałem z kolegą (dawnym, jeszcze ze szkoły podstawowej,
potem kontakt bezpośredni był tylko doraźny). Jego ojciec zaczął siwieć
dopiero po ukończeniu 70 roku życia.

| Znudzeni preceptory przecierają oczy
nie jest żadną tajemnicą, lecz zwyczajnym lapsusem.

Czemu lapsusem?

bo nie rozumiem :-) "Znudzeni preceptory" - po jakiemu to?

Pozdrawiam
Marek P.

 "gruby" [...]
Piękny wiersz, nawet "srebrna nić" nie razi:))
czuję niedosyt, jeszcze, jeszcze!
Pozdrawiam serdecznie
Krystyna

Nieszczęśni preceptorzy nie przyłożyli sie do mojego pisania uważnego i mają
za swoje. Wersja bez literówki mylącej:

***
Znudzeni preceptorzy przecierają oczy
wciskając senne brzuchy w rozpulchnioną ścianę.

Aha... Lecz nadal nie wiem, o co chodzi. Bardziej z mojej własnej winy,
lecz... Takie skojarzenie.... nie mogę uwolnić się od wrażenia, że chodziło
o "znudzone perceptory" (czyli znużone wysiłkiem poznawczym narządy zmysłów,
takie jak oczy własne)

To taka secesyjna, modernistyczna refleksja.

Marek P.

po prostu dziękuję

a.

Pozdrawiam
Jarek

***
Rodzimy się po cichu, drżący niczym łątki.
W bruzdach pośród kartofli poczęci przedwcześnie,
wzrastające paznokcie wbijając w pośpiechu
w ramiona rozedrgane sierpniowych kochanków

Znudzeni preceptorzy przecierają oczy
wciskając senne brzuchy w rozpulchnioną ścianę.
I zagubionej drogi nie mogąc odnaleźć
rozdzierają wśród mroku sploty srebrnej nici.

Tak mało jest nas wokół, choć rudzieją liście.
Skupieni to na sobie, to w sobie zamknięci,
sypiamy w cichym szczęściu i pościeli czystej,
choć ciągle jeszcze majem kwitnie drzewo wiśni.

gruby